De waarheid volgens Raf

” Fashion is in constant relation to the body and to psychology. It makes it (…) complicated, and it makes it (…) challenging. ” – Raf Simons in Harper’s Bazaar, Sept. ’13, p. 541

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

96

 

De waarheid kwetst. Dat bewees Marc Hooghe in zijn opiniestuk in De Morgen. Hij vergeleek de heftige reacties op Fabre’s katincident met de lauwe reacties op de vele verhalen van gaybashing, o.m. in het één programma Volt en het reportageprogramma Panorama. Ik kan helaas niet anders dan het met hem eens zijn. Toen ik het nieuws over de twee reportages hoorde, en ze daarna ook zag, voelde ik haast de schouderophaling van de kijker en ontwaarde ik hier en daar wel hoogstens een lauwe zucht. Dat kwetst, want het is waar. 

Zonder zonde, eerste steen

De reportages maakten pijnlijk duidelijk hoe ver we in dit land al staan met tolerantie en aanvaarding. We zijn voor de wet gelijk, het zou er nog aan moeten mankeren. We leven in een maatschappij die ons allemaal een wettelijke bescherming biedt en de Wetstraat garant staat voor een gelijke behandeling. Helaas wil de Dorpstraat niet mee. En dan heb ik het niet alleen over Molenbeek of andere verpauperde wijken van Brussel, Luik of Antwerpen. Dan heb ik het ook over Platse in Lauwe, of de Lange Munt in Gent. Ik heb het niet enkel over religieuze fanatici, maar ook over flinke burgers met een kerstboom en een stel geverfde eieren bij het paasdiner. Daarmee wil ik aberrant gedrag niet vergoelijken. Armoede is geen reden voor crimineel gedrag. Ik wil er de publieke opinie enkel voor waarschuwen dat er dringend ook eens in eigen boezem moet gekeken worden.

Zoals de reportages op tv toonden, gaat het vaak over niet goed te keuren gedrag van moslimjongeren. Ik hoop dat gauw werk wordt gemaakt van verbetering van hun gedrag. Ik mag ook hopen dat de reportages niet als islamofoob excuus zullen dienen. Hoe vaak worden jeanettenmoppen verteld tijdens het maandelijkse familiefeest? “We mogen toch nog wel eens lachen zeker”, oppert Nonkel X geestig en Tante Y maant dan aan om de kroketten niet koud te laten worden. Ik mag van geluk spreken dat Nonkel X mij aanvaardt, hij is immers een moderne man, zolang ik maar geen avances maak of zolang ik het maar niet toon. “Dat is evident.”, zegt hij, en knijpt Tante Y in de billen. Het verbaast me telkens weer dat hij zelf de ironie van zijn woorden niet inziet. Wat hij toont, heet normale affectie – al valt dat ook te betwijfelen – en wat ik toon, heet afwijkend gedrag.

Waarheid kwetst

Wat gaan we daar aan doen? Gaan we binnenkort het gesprek aan met de blanke middenklasseman die homo’s tolereert zolang ze maar niet tonen dat ze bestaan? Spreken we binnenkort aan de tafel van Reyers Laat met de pareldragende moeder die de was van haar lesbische dochter niet meer wil mengen met haar eigen, uit vrees voor besmetting? Marc Hooghe sprak over de lauwe publieke reactie. Zoals zo vaak grijpt die publieke reactie pas in als het nieuws zich vlak onder de kerktoren voltrekt. Brussel is ver weg en homo’s in Wallonië zijn zo nodig nog onzichtbaarder. Misschien moeten we mij dan maar eens volgen wanneer wanneer ik me moet verantwoorden voor een jury blanke netjes gecoiffeerde moraalridders voor mijn schoenen of mijn broek.

Homofobie uit zich niet alleen in gemeen en gewelddadig gedrag van moslimjongeren. Ze uit zich zeker ook anders. Ik weet nog dat een jongen uit mijn klas, een notoire casanova, mij proficiat wenste omdat ik me had geout. Hij had het zelf nooit gedurfd, hij noemde me moedig. Ik ben er zeker van dat hij het goed bedoelde, maar ik ben het vreemd blijven vinden. Waarom zou hij dat nooit hebben gedurfd? Was dat gedachte dat hij homoseksueel zou zijn dan zo beangstigend? Werd hij, hoewel hij opgroeide in een welgesteld en hoogopgeleid milieu, dan nooit omringd door mensen die hem steunden? Het was pas jaren later, toen hij me lastig viel in een Gents café vol pinten en blauwe hemden, dat ik het begreep. Men is niet tolerant, ik word getolereerd. Helaas is dat een groot verschil.

Dat kwetst. Het is dan ook de waarheid.

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

95

Wie helpt mij Kurt Van Eeghem aan Elio Di Rupo te koppelen? Laat het idee even rustig bezinken. Laten we de berekende chemicus met de spontane woordkunstenaar samenbrengen, de Waal met de Vlaming. Elio en Kurt kunnen onze Sarko en Carla zijn. Ook al is België Frankrijk niet, die twee samen hebben even veel presidentiële allure als hun Parijse voorgangers.

Ik zou zo trots zijn… Stel je voor! Elio en Kurt. Hun stijl is vlekkeloos, ze zijn altijd netjes gecoiffeerd en drukken zich zo fijntjes uit. Bovendien zijn ze, in perfecte Belgische traditie, net iets anders dan gewoon. Elio is namelijk een koele zuiderling en Kurt een warme noorderling. Ze halen het beste in elkaar boven. Kurts Frans kan er maar op verbeteren en Elio ontdooit misschien wel door de warmte en de passie van zijn toekomstige echtgenoot.

Nu de koning ouder wordt, en zijn zoon de grip op het land verliest, is er nood aan een nieuw powercouple. Wat Maxima kon voor het huis van Oranje, kan Kurt zeker voor de Belgische politiek. Samen zijn ze in staat dit land een nieuw elan te geven, samen zijn ze onze Brangelina! Ze zijn een voorbeeld, een baken van liefde en tolerantie in een wereld van haat en onverdraagzaamheid.

Ze zullen flair brengen in de saaie Wetstraat. Ik be ner zeker van dat de 16 wel wat frisse ideeën kan gebruiken, na een traditie van brave christen-democratische interieurs. Kurt is de perfecte gastheer voor hooggeplaatste diplomaten, zo spitsvondig en geestig als hij is. Elio zal zich zeker geruggensteund voelen na jaren eenzaamheid aan de top. Zeker nu de politiek (nog steeds) in de touwen ligt, heeft de bevolking behoefte aan een liefde die vrolijk taalgrenzen overstijgt en tegen grondstromen in gaat.

Ik kan maar hopen dat het idee ooit werkelijkheid wordt. Hun liefde zou zoveel problemen oplossen. Hun liefde zou het perfecte ironische antwoord zijn op de jarenlange passiviteit die ons land teistert. Hun liefde, hun kus op het balkon van het Brusselse stadhuis, zal zelfs de meest onverschillige Vlaming niet onberoerd laten.

Ach, uiteraard redt een liefde de natie niet, maar ons land kan wel een verzetje gebruiken.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

94

De dag was nochtans écht goed begonnen. Pauline, Claus en ik namen katerig de stoptrein van de hoofdstad naar de heimat. Het was een koude zondag en niemand wist wat de avond zou brengen. We vierden Paulines verjaardag met verhalen uit het verleden, toen we walsten in de straten van Wenen, toen we wuifden naar Paola in Antwerpen, toen we porto dronken en zand uit een café veegden in Kortrijk. Ach, wat was het zoet.

Maar toen Martine Tanghe en De Vadder, Ivan  de eerste resultaten triomfantelijk bekend maakte, ontwaakte ik uit de idylle. Het stoot me telkens tegen de borst dat Vlaanderen altijd tégen iets kiest. Wat jammer toch dat de Vlaamse anarchie en wantrouwen tegen het bestuur altijd resulteert in reactionair rechtse verkiezingsoverwinningen. Ik trek dan ook Caroline Gennez’s woorden in twijfel, toen ze zei dat het verlies van het VB een overwinning voor de democratie betekende. Een stem tegen  een toekomst en voor het behoud van wagen, geld en nette voetpaden is geen overwinning, het is een nederlaag. Want de rancune blijft. Ze is enkel salonfähig geworden.

Het was nochtans de kans om te debatteren over mobiliteit, over de toekomst van onze steden en gemeentes. Hoe zouden we bijvoorbeeld omgaan met verstedelijking, mobiliteit, woningnood?  In plaats van dat debat werd eigenlijk een debat gevoerd over de spreidstand van Beedeewee, die ons nu al enkele jaren in de ban houdt. De NV-A meet om de haverklap met twee maten en twee gewichten en verkoopt het als redelijkheid.

Het worden spannende tijden. Kan Beedeewee in Antwerpen zalven en in Brussel slaan? Zal de zweep van de partij minder hard slaan, nu ze de verandering heeft geïnstitutionaliseerd in traditionele vormen van bestuur? Ik hoop enkel dat ze de problemen van nu niet met oplossingen van gisteren willen te lijf gaan. En daar ziet het helaas naar uit.

Ondertussen staan wij allemaal stil en blijft de regen vallen. Ik hoop dat de wereld gauw gewassen wordt. Ik vijl mijn nagels, schrijf wat lijnen, drink wat wijn en Barbra, die blijft zingen. Mijn eigen koninkrijk vergaat dus nog niet, maar de vermoeidheid speelt wel parten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

93

But I think it’s going to rain today. – Barbra Streisand (Release Me) 

Het was nochtans zo goed begonnen. Ik schreef wat lijnen, maakte een toets en verbeterde de infrastructuur van mijn stad op Simcity (+500 000 inwoners) Ik wandelde door Kortrijk, mijn doorregende heimat van goud en beton. Ik vond boeken van Le Clezio en Laxness, thee in het nette koffiehuis en kalende wilgen. De herfst vreet niet alleen aan mijn gemoed, zo blijkt.

Later die dag zou ik sporen naar Brussel, waar Pauline een housewarming deed met champagne en gebak. Ik nam een trein die zo goed als overal stopte tussen Kortrijk en Brussel Zuid. Ik zag mensen met geestige topkes, die over het weer en een lokale kermis praatten. De mannen die voor mij kwamen zitten waren werkloos, hongerig, dronken en afkomstig uit Ronse. Wat later kwam een man binnen met een assortiment aan Franse kazen en een dode vis in een plastic zak. Toen de controleur een uur later even buiten Denderleeuw de tickets kwam controleren, probeerde een gezin te betalen met een busticket van De Lijn. Ze moesten naar Verviers. De stank van generische pils en lauwe vis kroop in mijn kleren in die drukke trein naar Brussel.

Ik stapte af en haalde diep adem. Dat bleek een slecht idee in de gangen van Brussel Zuid, waar een weeë geur van urine, weed en stadslucht me tegemoet vloog. Gelukkig veranderde de grauwe buurt aan het station in een burgerlijk pareltje. Het gelige station en de aanpalende kantoorgebouwen  maakten plaats voor burgerhuisjes met smeedijzeren balkonnetjes, ornamenten uit de tijd van art nouveau en Leopold II. Het lichte verval, zowel van de gouden burgertijd van toen als van de huizen, maakten van de buurt een poëtische plek. Zo mooi en zo vergeten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

92

I’m a princess. “P” to the “R” to the “N” to the “Cess”. I’m a princess. –
Miss Chi-Chi Rodriguez (To Wong Foo thanks for everything, Julie Newmar)

Het begon nochtans goed. De pendeltocht naar Brussel was idyllisch. Mist hing over weiden, koeien en huizenlinten. Van de ongerustheid die politiek Vlaanderen al maanden in de greep hield, was weinig te merken. De stille trein deed stille steden aan, mensen waren rustig en bewogen langzaam, als de koeien in de mistige velden, schijnbaar stilstaand en met weinig progressie. Ik werd lyrisch en dacht aan de westerzee in Denemarken, aan ontwaken in de handen van mijn liefde. De schok van de spits in Brussel Centraal schudde me wakker. Ik wandelde evenwel met mijn eigen poëtische waan door de gangen van het station.

Mijn gedachten waren namelijk gefocust op de avond. Ik zou Eva eindelijk terugzien, na een lange tijd. We zouden fishsticks met spinaziepureepatatten  maken, wijn drinken, klagen over mannen en denken aan vroeger. We woonden ooit samen, in een oud poortgebouw aan de Brugsepoort in Gent. De Zuidkaai is onze Wellfleet, waar wij lagen met lieven en de ramen aan de binnenkant bevroren. Ik liep er vermoeid op lakhakken, ving sigarettenpeuken in glazen potjes en Eva vond haar taal. Ik herinner me het licht, de ijskoude kelder waarin ik woonde, de bassen van mijn bovenbuur, de vriendschap die er werd gevormd. Mijn woorden wegen zwaar, Eva’s woorden vinden een weg. (En de pureepatatten waren geslaagd. Pakt weg, ’t staat er voor.)

image

Later die avond baanden Rosalien en ik een weg door het moeilijke Gentse verkeer, vonden per toeval een bus en vonden ternauwernood twee plaatsjes in de filmzaal. We zouden Hanekes Amour zien, de gouden palmwinnaar van de vorige editie. Het was een hartverscheurend maar sentimentloos verhaal over oude liefde, grote liefde. Ik zag hoe de man de hand van zijn vrouw nam en die streelde, hoe zij de lente in elkaars ogen zagen, hoe de camera alles registreerde. Ik dacht aan de zuidkaai, aan de westkust van Denemarken, aan de handen van M.

De regen wast nog steeds de wereld, de herfst is nu pas echt begonnen. Mijn lakens zijn koud, mijn boeken blijven ongelezen liggen. Het was nochtans zo goed begonnen, die dag, met mist en koeien en royale allures.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

91

Forgive me for being a queen. – Greta Garbo, Queen Christina (1933)

Dit wordt een nieuwe start. Deze blog heeft te lang stil gelegen. Ik heb de tijd niet gehad te schrijven, hoewel de indrukken op mij af bleven komen. Hoe komt het toch dat mijn leven in Denemarken, dat in het teken stond van mijn lief en mijn voortdurende zoektocht naar een Noordse identiteit – en hoe die verschilt van de onze – zo veel blogposts opbracht. Mijn leven hier daarentegen brengt niets concreets op, hoewel het in teken staat van flux, reizen, pendelen en spreken. Mijn leven in Kopenhagen stond in het teken van de stilte. Ik had veel tijd om te wandelen, te lezen, na te denken over de thema’s die mij boeien: books, boys and Barbra. Ik fulmineerde, recenseerde, enerveerde. Mijn blog was mijn klankbord, mijn blog was mijn prikbord.

Nu moet ik andere manieren vinden om te bloggen. Ik hoop dat ik die vinden kan. Mijn focus blijft natuurlijk liggen op boeken, jongens (met hoge hakken, met baarden) en Barbra – my queen. Ik ga op zoek naar scherpe artikels, uitspraken, de mist op de velden tussen Kortrijk en Brussel. Ik ga mijn leven proberen te delen. De films die ik zie, de plekken die ik bezoek, de boeken die ik lees. Ik wil de stem zijn die ik mis, de stem die ik niet hoor. Reks, avereks, maar altijd volgens de regels van my queen. Te groot, te veel, te pathetisch, te lang, te vreemd, te af, te schreeuwerig. Want zo werd ik groot.

Tot gauw, tot hier, tot in de wereld van your queen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized